2. Good Girl

Włącz

Nina

-Niunia, wstajemy – usłyszałam nad uchem głos mojego kochanego kuzyna, dlatego uniosłam powieki, aby zobaczyć radosną twarz Caluma. –Miałaś wczoraj rundę?

-Może – wzruszyłam niewinnie lewym ramieniem, zagryzając dolną wargę. – Idziesz, dziś ze mną na szejka po szkole?

-Tsa, ale o piątej muszę jechać na lotnisko odebrać Chloe. Chodź na śniadanie, zrobiłem płatki – zmarszczyłam brwi. Płatki? Przecież Zayn zawsze robi jajecznicę, co się do cholery odmieniło? –Wieczorem przyjechała Danielle.

-To wiele wyjaśnia – przytaknęłam. –Co powiesz na jedną małą rundkę przed szkołą? – na buźce Cala pojawił sie grymas zakłopotania.

-Chloe, myśli, że z tym skończyłem, dlatego na pewien czas jestem wykluczony, ale ty baw się dobrze – cmoknął mnie w policzek, a później go wytarł kciukiem. –Pośpiesz się, nie wypada spóźniać się drugiego dnia – niechętnie przytaknęłam.

Dziewiętnastolatek opuścił mój pokój, dlatego podniosłam się i podeszłam do szafy. Wyjęłam z środka czarne szorty, jeansową koszulę z rękawem trzy czwarte oraz czarne botki do kolan, natomiast z komody czystą bieliznę. Z ubraniami poszłam do łazienki, gdzie zafundowałam sobie szybki prysznic, a później przygotowałam się do szkoły. Poprawiłam włosy, aby nieco zakryły czerwone ślady na szyi i uśmiechnięta zbiegłam na dół.

Z kuchni dało się słyszeć kolejną kłótnię między Zaynem, a Hoodie’ m, która dotyczyła tego, co dokładnie miesiąc temu. Calum był wściekły, ponieważ musiał chodzić do szkoły, mimo iż skończył dziewiętnaście lat, ale warunkiem jego wyjazdu z nami do Tybee Island była gwarancja ukończenia przez niego liceum oraz podporządkowanie mojemu bratu. Oboje mieliśmy słuchać Zayna, ponieważ gdyby nie on dalej gnilibyśmy w Salinas pod opieką mojego psychicznego ojca.

-Zapierdalaj do tej jebanej szkoły, gówniarzu! – ryknął wściekły dwudziestolatek, wskazując na drzwi.

-Nie wkurwiaj mnie, Martin – wycedził przez zaciśnięte zęby. –Ostrzegam cię.

-Grozisz mi?! – parsknął kpiącym śmiechem Zayn.

-Chłopaki – mruknęłam zażenowana, a później byłam zgniatana przez brata w stalowym uścisku.

-Jak spałaś? – wzruszyłam ramionami.

-A ty? Gdzie Danielle? – jego spięte mięśnie nieco się rozluźniły. Na ustach zagościł lekki uśmiech zadowolenia, po którym wnioskuję, że ostatniej nocy pieprzył i to ostro.

-Śpi – puścił mnie, po czym zajął miejsce obok Calusia i zaczął wsuwać płatki czekoladowe z zimnym mlekiem, doprawiając papierosem. –Nie pytałem wczoraj, jak było w szkole?

 -Dobrze – poszłam za przykładem moich braci i sama zabrałam się za zjadanie. Chrupałam głośno brązowe kuleczki w ciszy, ponieważ żadne z nas nie miało w zwyczaju rozmawiać przy porannym posiłku, co innego przy obiedzie czy kolacji. –Zayn, dziś kolega zamierza mi pokazać miasto po szkole –przechyliłam głowę na prawą stronę, dokładnie mu się przyglądając. Mulat zmarszczył brwi i połknął porcję, którą żuł dobrą minutę.

-Pytasz mnie o zgodę? – zdziwił się, dlatego z grymasem przekręciłam kadłubek na drugie ramię i lekko nim wzruszyłam. –Okay, tylko… no wiesz… – ruszył brwiami, a ja pokazałam mu środkowy palec.

-Masz mnie za dziwkę?! Przecież nie dam mu dupy drugiego dnia! – wściekła odsunęłam krzesło z hukiem i szybkim krokiem wyszłam z domu trzaskając drzwiami.

Co za skurwiel! Za kogo on się do uważa, żeby mówić takie rzeczy o jedynej siostrze, – chociaż nie wiadomo, bo nasz ojciec miał naprawdę dużo panienek po śmierci mamy, a nasze mieszkanie przypominało burdel, kiedy mieliśmy po cztery i siedem lat. Nieważne. Zayn to kutas, mimo iż bardzo go kocham i dzięki niemu nie przechodzę codziennie przez to samo gówno, ale to nie upoważnia go do określania mnie mianem kurwy! Tylko raz tak się upiłam, że wylądowałam w łóżku z pierwszym lepszym gościem, a ten gnojek wypomina mi to przy każdej okazji.

Wściekła kroczyłam w kierunku szkoły, kiedy obok mnie zatrzymał czarny Nissan. Szyba powędrowała w dół, a moim ozom ukazał się chłopak, którego minęłam na korytarzu, i który siedział przede mną na chemii. Nastolatek był przystojnym brunetem o brązowych oczach i prześlicznym uśmiechu…, chociaż bardziej powinnam powiedzieć ustach, bo jeszcze nie widziałam nawet cienia radości u niego.

-Podwieźć cię? – jego głos był cholernie przyjemny dla ucha. Zagryzłam dolną wargę rozważając jego propozycję, aż wreszcie przytaknęłam i obeszłam auto oraz usadowiłam się na siedzeniu pasażera. –Scott McCall – wystawił w moją stronę dużą dłoń, którą uścisnęłam swoją.

-Nina. Nina Martin – przytaknął. Włączył radio, a później ruszył w stronę budy. Jechał normalnie i nie odzywał się do mnie ani słowem. Okay, skoro nie chce ze mną rozmawiać… nie będę nawet zaczynała tematu. Wystukiwałam stopą takt piosenki, dlatego też podróż minęła mi szybko. Kiedy Scott zaparkował na swoim miejscu, niemalże wybiegłam z samochodu. –Dzięki za podwózkę – mruknęłam, przeczesując grzywkę do tyłu. Przewiesiłam torbę przez ramię i wolnym krokiem –nadal zagryzając wargę- weszłam do placówki.

Korytarz był wypełniony uczniami w różnym wieku, którzy znowu się na mnie patrzeli. Wywróciłam oczami, po czym podeszłam do szafki, którą mi przydzielono i wpisałam szyfr. Pociągnęłam za drzwiczki, jednak to cholerstwo nie chciało się otworzyć. Zwinęłam dłoń w pięść, a następnie z całej siły, jaką miałam przyłożyłam w metalową ściankę. Niestety ten gest nie zadziałał, ponieważ nadal półka była zablokowana.

-Radzę ci uderzyć tutaj – nieznajoma ręka uderzyła poniżej kłódeczki z kodem, a konstrukcja otworzyła się. Zadowolona odwróciłam się w stronę mojego bohatera. Przede mną stał nikt inny jak moje marzenie.

Boże… ten cały Luke jest naprawdę słodki, ale ma marne teksty na podryw. Już nawet ja zapodaję lepszą gadkę. Teksty typu: „Twój ojciec jest cukiernikiem, bo niezłe z ciebie ciacho” lub „Fajne buty, dasz się w nich przelecieć?” Są u mnie na porządku dziennym i wcale nie potrzebuję wypić butelki piwa, żeby wyrywać w ten sposób facetów. Co lepsze, oni to kupują i robią wszystko, o co poproszę, ale osobiście sądzę, że to zasługa ładnej buźki i zatrzepotania rzęsami.

-Dzięki, Luke – mruknęłam i wrzuciłam torbę do sejfu, po czym trzasnęłam pieprzoną furtką.

-Mhm, coś czuję, że nie masz dziś humoru – szedł na równi ze mną, a ja miałam nieodpartą ochotę go uderzyć. Nie chodzi tutaj o moją niechęć względem niego, ponieważ wydaje się być naprawdę w porządku, ale dziś należę do osób „Nie podchodź, jeśli chcesz przeżyć!”.

-Bo nie mam, dlatego…

-Martin! – oboje z Hemmingsem odwróciliśmy się w tym samym momencie. W moją stronę zmierzał przystojny ciemny blondyn o orzechowych oczach i szerokich ramionach. Był cholernie wysoki, umięśniony i uśmiechnięty od ucha do ucha. Ashton był dziś ubrany z czarne spodnie, t-shirt w tym samym kolorze, który opinał jego bicepsy oraz bordowe vansy. Bujne włosy miał podtrzymywane przez bandankę, a na nosie spoczywały Rey Bany. Noo niezła stylówa, chociaż ta wczorajsza też była całkiem fajna. –Siema – przytulił mnie, a na odwzajemniłam gest.

-Heej – oblizałam zaschniętą wargę, na co chytrze się uśmiechnął.

-Siemasz, Hemmo – przybił sztamę z blondynem, kiedy już mnie puścił. –Gdzie twój kuzyn?

-Drze koty z moim bratem – Irwin parsknął śmiechem. –Zrywam się, idziesz ze mną?

-Tsa, mogę iść – objął mnie ramieniem i wyprowadził ze szkoły, żegnając Lucasa triumfalnym uśmieszkiem. Jego ramię było cholernie duże i już sobie to wyobrażam jak śmiesznie musieliśmy razem wyglądać – on taki wielki w porównaniu ze mną. Zatrzymał się dopiero przy motorze, o który oparł się tyłkiem. –Ustalmy kilka zasad – zaciekawiona zagryzłam wargę i uniosłam lewą brew. –Oddaj mi komórkę.

-Po, co?

-Żeby nikt nie przeszkadzał, skoro masz spędzać czas ze mną – wzruszył ramionami jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie. Niepewnie wyjęłam telefon z tylnej kieszeni spodenek i położyłam na ogromnej dłoni. Osiemnastolatek wcisnął oraz przytrzymał czerwony guziczek, wyłączając tym samym urządzenie, które włożył do swojej kieszeni. –Dobra, to wszystko. Wsiadaj – usiadł okrakiem na maszynie, a ja poszłam w jego ślady. Oparłam nogi na dwóch podnóżkach i złapałam za jego biodra. –Eh, Martin – westchnął zawstydzony moim tokiem myślenia, po czym złapał za nadgarstki i owinął moje ramiona wokół swojego pasa. –Trzymaj się, Maleńka –po tych słowach Ashton uruchomił silnik. Zaczął dodawać coraz to więcej gazu, aż wreszcie jego pojazd stanął dęba. Wzmocniłam swój chwyt oraz wtuliłam policzek w plecy ciemnego blondyna. Cholerny idiota!

Jechał bardzo szybko, ale było to przyjemne – przynajmniej jechaliśmy na dwóch kołach, a nie jednym. Chryste, czy on chce mnie zabić?! Podziwiałam mijane przez nas domy, budynki, aż wreszcie chłopak się zatrzymał.

-Dobra, schodź – wykonałam jego polecenie, a po chwili Irwie stał obok mnie. –Ufasz mi?

-Nie – odpowiedziałam pewna swojego.

Znam go zaledwie dzień, jak miałabym mu niby zaufać? To pytanie było nie na miejscu. Wystawił rękę w moim kierunku, a głupia Nina – niepewnie- ale ją złapała.

-Pora się zabawić – mruknął do siebie, bardzo cicho pod nosem i pociągnął mnie w kierunku supermarketu. Włożył monetę do wózka, a następnie mnie, po czym wjechał nim do sklepu. –Nie zapomnisz tego dnia, Maleńka –powiedział, odpychając się i opierając o rączkę koszyka. Nie mogłam się powstrzymać od zaśmiania. Lubiłam takie zabawny i często z Calumem bawiliśmy się w ten sposób w Salinas. Po chwili pojazd się zatrzymał, a Ashton wrzucił do środka pięć tubek ze sprayem – brązowym, niebieskim, czerwonym, szarym oraz cielistym.

-Co będziesz z tym robił? –odchyliłam głowę do tyłu, aby zobaczyć osiemnastolatka, który jedynie szeroko się uśmiechnął.

-Mówiłem, że tego dnia nie zapomnisz – wyrzucił barkami w górę, a po chwili one opadły. –Pokażę ci jak bawi się większość takich jak my na Tybee Island – przytaknęłam. Znów badałam wzrokiem cały market, jednakże teraz znów zagryzałam dolną wargę, co było moim nawykiem. Ashton włożył do środka jeszcze dwie butelki coli oraz batoniki i poszliśmy do kasy. Chłopak zapłacił za zakupy, a później znów zarzucił ramię na moje plecy i wyprowadził z hipermarketu, w prawej ręce trzymając siatkę. Nie wróciliśmy jednak do motoru, ponieważ nastolatek prowadził mnie w inną stronę.

Czułam się dziwnie. Bałam się, że on wciąga mnie w inny wymiar. Ulegałam mu pod każdym względem i byłam świadoma, iż odbije mi się to czkawką. Mój problem polegał na tym, że za każdym razem, kiedy Irwie się uśmiechał lub patrzył na mnie tymi orzechowymi tęczówkami wymiękłam. Poza tym świetnie mi się z nim rozmawiało i mieliśmy tak wiele wspólnego. Kręciła nas ta sama muzyka, surfing i mieliśmy ten sam ulubiony serial. Coś jednak mnie w nim niepokoiło, otaczał się tajemnicą i prawdopodobnie chęć poznania jej właśnie mnie do niego tak przyciągała. Pragnęłam wiedzieć o nim wszystko, ale tylko, dlatego żeby wiedzieć czy moja znajomość z nim jest warta zachodu.

Ash zatrzymał się pod mostem. Spojrzałam na niego ze zmarszczonymi brwiami, nadal zagryzając dolną część moich ust. Chłopak wskazał na malunki graffiti, ale dalej nie rozumiałam. Okay, przyznaję były całkiem ładne i w ogóle, lecz co, do diabła my tutaj robiliśmy?

-Łap się za to – podał mi jedną tubkę farby, którą wcześniej wstrząsnął, a sam zabrał drugą i uczynił z nią to samo. Wcisnął guzik oraz zaczął ozdabiać ścianę. –No rusz się, Maleńka – westchnęłam, a później zaczęłam robić to, co on. Nie miałam jakiegoś szczególnego talentu artystycznego jak ten obok, który w mgnieniu oka zaczął tworzyć mural, dlatego postanowiłam na napisanie swojego imienia, które ozdobiłam. Tsa, mało oryginalne, jednak zawsze coś, prawda? –Nie postarałaś się, Maleńka – przyjrzał mi się z uniesioną brwią.

-Spadaj – mruknęłam. –Nie wszyscy są tacy zdolni jak ty, Irwin – w odpowiedzi dostałam głośny oraz przyjemny dla ucha śmiech blondyna.

-Pokażę ci, gdzie chodzimy na imprezy, do kawiarni i miejsca, gdzie możesz mnie znaleźć – oblizał swoją górną wargę i zrobił to w naprawdę seksowny sposób. –Nie zagryzaj tak tej wargi, bo zaraz cię przelecę – uniosłam brwi z chytrym uśmieszkiem. –Chodź – kolejny raz dzisiaj objął mnie i gdzieś prowadził. Po pewnym czasie okazało się, że wróciliśmy pod ten sam sklep, gdzie osiemnastolatek zostawił swój sprzęt. –Wsiadaj, tak będzie szybciej – przytaknęłam. Usadowiłam się za nim, ale tym razem objęłam go w taki sposób, w jaki mi pokazał. Mogłabym przysiąc, że się teraz uśmiechał.

Prowadził cholernie szybko i zatrzymał się dopiero przed klubem Island. Bez słowa zeskoczyłam z siedzenia, co po chwili uczynił również mój nowy znajomy. Zaprowadził mnie do lokalu, który był całkiem spory. W środku przypominało to niezłą spelunę, ale ten klimat mi odpowiadał.

-Roy, kolejkę dla mnie i Niny – usiadł przy barze i pociągnął mnie obok siebie. Starszy facet postawił przed nami dwa kieliszki z bursztynową cieczą. Ashton złapał za jeden, a później zachęcił, aby wzięła swój. Kiedy już to zrobiłam, stuknęliśmy nimi o siebie. –Za naszą znajomość – przytaknęłam i wypiliśmy do dna. Przyjemny smak rozlał się po moim gardle. To była istna słodycz, niczym niebo. Mmm. –Dobra, lecimy dalej, Maleńka. Roy, zajmij się moim motorem – brunet przytaknął, a my znów byliśmy w drodze, jednak tym razem szliśmy na piechotę.

Mijaliśmy jakieś budynki pomalowane sprayami w graffiti, a osiemnastolatek opowiadał dokładnie, co w każdym się znajduje. Naprawdę ciekawie wszystko opisywał, chyba naprawdę kochał to miasto lub po prostu był doskonały aktorem i niesamowicie kłamał. Nasze dłonie, co chwila się o siebie ocierały, ale na całe szczęście nic z tym nie robił.

Nie chcę takich akcji, że idziemy sobie spokojnie, a on łapie mnie za dłoń splatając razem nasze palce. Faceci to świnie, Zayn jest doskonałym przykładem, że chodzi im tylko o jedno tyle, że… ja lubię ten cały seks bez zobowiązań. Mam jednak niesamowity problem, ponieważ zawsze te zabawy kończą się u mnie lub u kogoś innego złamanym sercem, dlatego postanowiłam, iż tym razem będę bardziej… damą. Nie będę od razu rzucać się na facetów, pokroju tego całego Luke’ a czy chociażby Ashtona, którzy zapewne założyli się, który pierwszy mnie przeleci. Chyba nie zdają sobie sprawy, że ja nie jestem jedną z tych lasek, które skaczą z radości na takie wieści. Hemmings nie zdaje sobie sprawy, w jakie piekło się wpakował obierając sobie mnie za cel w tej swojej gierce. Nina Martin będzie jego marzeniem, jednak to pragnienie go zniszczy, ponieważ nie mam w planach wskakiwać mu do łóżka, a jedynie go pomęczyć. Prędzej prześpię się z Ashtonem, ale będzie to miało miejsce dopiero, za co najmniej miesiąc jak rozwiążę bardzo istotną kwestę, o której ten idiota jeszcze nie wspomniał. Wyciągnę to jednak z niego i wyśpiewa wszystko jak na spowiedzi.

-Tu przychodzimy z chłopakami się zabawić – poruszał zawadiacko brwiami, a na jego ustach pojawił się typowy uśmiech cwaniaczka.

-Och, rozumiem szybki numerek i spadasz.

-Gramy w bilard– zaśmiał się cholernie przyjemnie dla ucha. Jego śmiech przypominał takie rozkoszne dziecko, bez żadnych problemów, które prowadzi beztroskie życie. Zapewne spędza cały czas ze swoimi kumplami, rodziną… chyba mu tego trochę zazdroszczę. –Ale podoba mi się twój tok myślenia, Maleńka – jego duża dłoń znalazła się na mojej głowie. Poczochrał moje brązowe włosy, nadal chichrając się jakby coś brał. A może brał? Kto go tam wie? Jedyne, czego jestem pewna w stu procentach jest to, że dziś dowiem się najbardziej istotnych szczegółów o tym kolesiu.

-Mieszkanie z dwoma idiotami, z czego najstarszy ma dwadzieścia lat mi się udziela, jak widzisz – uśmiechnęłam się dumna z siebie.

Tak naprawdę wiele zawdzięczam mojemu bratu i kuzynowi. Gdyby nie Zayn nadal mieszkałabym z ojcem sadystą i jego kochanką, która… nazwijmy rzeczy po imieniu – jest dziwką, naprawdę zarabia dupą. Zayn mi pomógł. Zawsze mnie wspierał i wiem, że mnie kocha oraz chce dla mnie dobrego życia. Może często dochodzi między nami do zgrzytów, cholernie bolesnych kłótni, ale jestem w stanie oddać życie za Martina jak i również za Hooda.

Calum od piątego roku życia mieszkał u nas, ponieważ jego rodzice zginęli w wypadku. Kiedy moja mama jeszcze żyła to wszystko było normalnie, ale gdy umarła… nasze życie zamieniło się w piekło. Nie byłoby tak źle, gdyby Zayn i Cal uciekając zabierali mnie ze sobą, jednak zawsze zostawałam w domu miałam zaledwie trzy latka, a ten tyran mnie lał jakbym była szmacianą laleczką. Nienawidzę facetów.

-Chodź, pokażę ci coś jeszcze – przesunął dłonią po moich plecach, a mnie przeszedł nieprzyjemny dreszcz. –Coś się stał…?

-Nie – zaprzeczyłam zanim skończył swoje pytanie. Nie lubię, gdy ktoś mnie tak dotyka, mogę się zgodzić na szybkie uściski, ale nigdy na taki kontakt fizyczny. –Prowadź – wysiliłam się na sztuczny uśmiech, który wyćwiczyłam do perfekcji.

-Okay? – mruknął zmieszany, ale szybko potrząsnął głową na boki tym samym wracając do normalnego stanu.  Będzie okay, ale nie dotykaj mnie w taki sposób!

Prowadził mnie przez jakieś zarośla, co był istnym koszmarem, kiedy cienkie gałązki muskały ramiona, a cholernie długa trawa łydki. Nie odzywałam się jednak, ponieważ nie chciałam, żeby zadawał te wszystkie głupie pytania związane z moim stanem psychicznym. Byłam przerażona, a na domiar złego w mojej głowie pojawiał się obraz mojego okrutnego ojca.

 John to największy horror jak spotkał mnie w moim żałosnym życiu. Zawsze byłam grzeczna – do trzynastego roku życia oczywiście, – ale to i tak nie zmieniało faktu, że dostawałam wciry od ojca. Znęcał się nade mną – nad trzyletnim dzieckiem, które obwiniał za śmierć swojej żony. Jak miałabym to niby zrobić?!

***

Tego dnia bawiłam się w pokoju Zayna i Caluma. Pamiętam krzyk i błaganie o litość. Ten głos należał do mamy, a przewlekany był głośnym płaczem oraz odgłosem świstu pasa. Nie mam pojęcia jak długo ją lał, nie wiem, dlaczego… ale po pewnym czasie wszystko ucichło. Zaciekawiona wyszłam z pokoju w dłoniach ściskając ulubionego misia mojego brata, którym zakazał mi się bawić i niepewnie weszłam do salonu. Na środku pokoju stał rozwścieczony John – dyszał bardzo głośno, jego koszula była rozpięta, a prawej ręce ściskał pas.

-Zobacz, co zrobiłaś, mała suko – warknął wściekły w moją stronę, a lewą kończyną wskazał na inną część pomieszczenia, dlatego powędrowałam za nim wzrokiem. Na jasnym gumolicie leżała nieruchoma kobieta o brązowych oczach oraz ciemnych falowanych włosach, cała we krwi. Jej ciało było sine, a najstraszniejszą rzeczą, – która nadal śni mi się po nocach – były jej rozchylone powieki. Patrzyła na mnie, a jej tęczówki zdawały się mówić „Uciekaj!”. Moje spojrzenie znów powędrowało na tyrana. –To twoja wina, dlatego poniesiesz karę – niekontrolowanie zagryzłam dolną wargę. –Chodź tutaj! – wrzasnął, a gdy ani nie drgnęłam, podszedł i szarpnął za moje włosy rzucając tym samym na kanapę. Przerażona mocniej wtuliłam głowę w poduszkę, a niespełna kilka sekund później przez moje plecy przeszedł potworny ból. Krzyczałam. Krzyczałam tak głośno jak moja mama przed paroma minutami, a może i nawet głośniej. –Nigdy więcej nie dotykaj mojego piwa, suko! – kolejny bicz trafił prosto w odcinek lędźwiowy. Płakałam. Słone łzy spływały po gorących policzkach i mieszały się z nawoływaniem pomocy. –Prosiłem, żeby ta dziwka mi je przyniosła, a nie ty! – tym razem trafił w łopatki, a moja reakcja była podobna. Błagałam, żeby przestał, bo bardzo mnie boli. –Zamknij się! Ona już poniosła karę, teraz twoja kolej! – nie wiem jak długo mnie katował. W pamięci mam jedynie moment, kiedy zobaczyłam zapłakanego brata oraz kuzyna. Stali nad łóżkiem i przysięgali, że nigdy więcej do tego nie dopuszczą. Kłamali…

***

-Heej, wszystko dobrze, Maleńka? –ułożył dłoń na moim lewym barku i pochylił się, aby spojrzeć mi prosto w oczy.

-Tak – wysiliłam się na uśmiech, a nawet i przemiły ton. –Ja tylko… nieco kręci mi się w głowie, dasz mi minutkę?

-Jasne, chodź usiądziemy pod tym drzewem – wskazał na dużych rozmiarów pień. Chwilę później już pod nim spoczął, a mnie pociągnął za nadgarstek zmuszając do tego samego. Oparłam plecy oraz głowę o konar, po czym głośno westchnęłam.

Moje życie jest tak bardo popieprzone. Mam ochotę zniknąć… chociażby na chwilę. Wierzę, że jedna krótka runda na pewno nieco by mnie uspokoiła. Tylko jak to zrobić, kiedy taki narwaniec siedzi obok mnie. Na pewno zacząłby panikować, gdybym była nieprzytomna dłużej niż kilka sekund. Muszę wytrzymać do końca tej miejscowej wycieczki, odzyskać telefon i wrócić do domu.

-Słuchaj… - spojrzałam na niego spod zmarszczonych brwi. –Na pewno dobrze się czujesz? Trochę blado wyglądasz – przytaknęłam. Och, masz rację powinnam się rumienić na myśl o ojcu sadyście. –Nie jesteś jakoś poważnie chora, no nie? – pokiwałam przecząco głową. Poza chorobą psychiczną oraz wstrętem do czułości fizycznych jak przytulanie, chodzenie za rączkę czy chociażby całowanie – oczywiście po za niezobowiązującym seksem – mam ochotę rzucić się z mostu pod rozpędzony pociąg, jestem w świetniej formie. –Zrobiłem coś, źle?- uniosłam na niego brwi. –No wiesz… - wzruszył od niechcenia ramionami. –Ja się tutaj produkuję, a ty milczysz i kiwasz głową.

-Jest dobrze, Ashton – uniosłam delikatnie kąciki ust ku górze, co równie szybko odwzajemnił.

-To dobrze, Maleńka – puścił mi oczko, a ja nie mogłam powstrzymać się od chichotu oraz pokręcenia głową – kolejny raz – na boki z niedowierzania. –Idziemy?

-Tak, prowadź – wstaliśmy w tym samym momencie i otrzepaliśmy swoje ubrania. Bez słowa szłam za ciemnym blondynem nadal odczuwając na skórze witki. Nie mam pojęcia ile szliśmy przez chaszcze, ale moja radość była ogromna, kiedy ujrzałam piasek oraz usłyszałam szum fal.

Szliśmy na plażę! Od samego początku mnie tutaj prowadził! Gdyby tylko mi powiedział wcześniej nie musielibyśmy robić sobie odpoczynku, a ja nie przypomniałabym sobie o ojcu – byłabym zbyt podekscytowana, ponieważ kocham plażę. Gdy mama jeszcze żyła poszliśmy wszyscy nad Pacyfik i było naprawdę cudownie. Zbudowaliśmy wówczas z chłopakami ogromny fort, który miał nas chronić przed wodą obmywającą nasze stopy. To chyba jedyne pozytywne wspomnienie, jakie mam z dzieciństwa…

-Po twojej minie wnioskuję, że ci się podoba – z szerokim uśmiechem szybko pokiwałam twierdząco głową. –Patrz! – zawołał i wskazał dłonią kierunek, w którym powinnam patrzeć. –Gość z lodami, chodź! – nie czekając na moją reakcję, chwycił mnie za lewy nadgarstek i biegiem rzucił się w kierunku faceta z wózkiem. Cholera, szybki jest. Zwolnił dopiero, gdy był zaledwie kilkanaście centymetrów od sprzedawcy. –Poproszę czekoladowe i… jakie chcesz? – odwrócił się do mnie wyczekując odpowiedzi. Zmarszczyłam nos i zmrużyłam oczy, ruszając głową na boki. –No dalej, Maleńka wybierz jakieś. Ja stawiam – uniosłam zdziwiona brwi, a on wyszczerzył oczy prawdopodobnie orientując się, co właśnie powiedział. –W sensie… płacę – szybko się poprawił, nadal patrząc na mnie wyczekująco. Pan lodziarz głośno odchrząknął. –Rusz się, bo wybiorę za ciebie, a jeśli nie trafię ze smakiem… - wzruszył obojętnie ramionami. –I tak będziesz musiała je zjeść– wywróciłam gałkami ocznymi.

-Ciasteczkowe – Ashton przytaknął z cieniem uśmiechu i powtórzył moje słowa sprzedawcy, który po chwili podał nam rożki. Podziękowaliśmy, a Irwin wręczył mu trzy dolary i pięćdziesiąt centów.

-Przejdźmy się – zaproponował.

-Okay –odpowiedziałam miłym tonem.

Szliśmy po piasku, liżąc smakołyki, co chwila wybuchając śmiechem na temat zabawnych fakcików z życia tego drugiego. Irwin opowiadał mi o swojej przyjaźni z Luke’ m oraz przygodach, jakie im się przytrafiły. Nogi poniosły nas na drewniane molo, które mimo wszystko było bardzo zadbane i… długie.

Wreszcie doszliśmy do końca i usiedliśmy. Zdjęliśmy buty, które odłożyliśmy na bok, a Ash kontynuował swoją opowieść zatytułowaną  „Jak to byliśmy na imprezie, a Hemmingsowi przydarzył wypadek…”.

-… tańczył z tą laską, aż wreszcie kiwnął mi, że idą na stronę. Nie wiem ile to trwało, bo Lukey zapiera się, iż wytrzymuje cholernie długo, ale po jakiś dziesięciu minutach przybiegł do mnie przerażony i mówi, że ta lalunia niemal nie odgryzła mu kutasa – zachichotałam, w czym mi zawtórnował. –Wiesz, o wiele ładniej ci w uśmiechu.

-Nie lubię się śmiać.

-Dlaczego? – wzruszyłam barkami, które kilka sekund później spokojnie opadły wracając do swojego normalnego stanu. –Coś się stało?

-Tak, właśnie sobie uświadomiłam, że spędziłam cały dzień z nieznajomym – przekręciłam głowę, aby spojrzeć na osiemnastolatka, który oblizał górną wargę. Zrobił to cholernie seksownie.

-I jak wrażenia? – kiwnął na mnie głową. Z grymasem przekrzywiłam głowę w kierunku lewego obojczyka. –Orzesz ty! – krzyknął oburzony, a później czekoladowe lody znalazły się na mojej twarzy.

-Oszalałeś?! – zapytałam, głośno się śmiejąc.

Co się, do diabła ze mną dzieje?! W ciągu dnia spędzonym w towarzystwie Ashtona mam więcej napadów śmiechu, niż w ciągu całego swojego życia. Chryste, to koszmar!

-Zasłużyłaś sobie – fuknął oburzony, krzyżując ramiona na torsie. –Ja się tutaj staram, żeby jak najlepiej cię oprowadzić po wyspie, a ty… krzywisz się, niewdzięcznico – uniosłam brwi. Ja, niewdzięcznicą?! Co on pierdoli?! – Umiesz pływać? – potrząsnęłam głową. –Chodź, wracamy.

-Okay – szybko ustawiłam się do pionu, tak jak Irwie, jednak nim zdążyłam się odwrócić nastolatek popchnął mnie i wpadłam do ciepłej wody. Zanurzyłam się cała, zaciągając się cieczą tym samym wywołując to nieprzyjemne uczucie. Co za dupek! Nie wynurzając się, popłynęłam pod pomost.

-Maleńka, jesteś?! – krzyknął, starając się opanować nawałnicę swojego śmiechu. –Martin! – czyżbym wyłapała nutkę strachu w jego głosie? –Cholera – zabluźnił pod nosem, a chwilę później wskoczył na bombę do Atlantyku. Przez moment się nie wynurzał, lecz w końcu to zrobił. Szybko odgarnął przyklapnięte włosy do tyłu, a kiedy jego wzrok skierował się na moją osobę, znowu założył ręce na klatce piersiowej zupełnie jak ja. Mordowaliśmy się spojrzeniem i żadne nie miało w planach przerywać. –Całkowicie cię pojebało? – zapytał wściekły.

-Mnie czy ciebie? – odpysknęłam tym samym tonem.

-Myślałem, że coś ci się stało, idiotko!

-Przecież mówiłam, że potrafię pływać – wzruszyłam obojętnie ramionami.

-Nigdy więcej tak nie rób – ostrzegł podchodząc coraz bliżej mnie. –Mówiłem, co ci zrobię, jak będziesz przygryzała wargę, Maleńka – wymruczał, kciukiem masując dolną część moich ust, którą natychmiast puściłam.

-To jest raczej nie możliwe.

-Czemu? – uniósł głupio jedną brew i przyglądał mi się jakby była kosmitką, co najmniej.

-Twoja dziewczyna mogłaby się nieźle wkurzyć.

-Mhm, w takim razie dobrze, że jej nie mam, c’nie? – uśmiechnął się dumny, ukazując parę słodkich dołeczków w policzkach. O. Mój. Boże.

-Nie kłam, bo nigdy się z tobą nie prześpię.

-Nie kłamię – uniósł barki w obojętny sposób. –Dlaczego uważasz, że mam dziewczynę? – zmarszczył brwi oraz zagryzł dolną wargę. Niech przestanie, bo go zaraz wykorzystam w sposób seksualny!

-Może, dlatego że masz malinki na szyi? No chyba, że… -złapałam za jego szyję, dotykając kciukami czerwonych plamek, które były nieco większe od moich opuszek palców. –A niech mnie – parsknęłam z niedowierzenia. –To nie są malinki, ty…

-To są malinki – szybko zaprzeczył, nie dając mi dokończyć wypowiedzi oraz zdzierając moje dłonie. Zaśmiałam się głośno i pokiwałam głową na boki, dalej nie mogą uwierzyć, że on też się tak bawi.

-Dlaczego to robisz?

-O czym ty mówisz, laska?!–Ashton był cholernie zły. Już nie przypominał tego wesołego, beztroskiego osiemnastolatka, z którym rozmawiałam wczoraj w szkole czy chociażby dzisiejszego dnia. Teraz ciemny blondyn był wystraszony, mimo iż starał się zakryć swój lęk złością. Znałam prawdę i Irwin doskonale o tym wiedział. Miałam wielką satysfakcję, mogą poznać osobę z tego miasta, która ma takie samo hobby jak ja.

-O grze… 

________________________________________

Przepraszam, spóźniłam się, ale odwiedziły mnie moje kochane kuzynki, więc... siła wyższa. 

Nie wiem, co myśleć o tym rozdziale, ale chyba mam wobec niego pozytywne wrażenie. Jest trochę chaotyczny, ale jest w końcu z perspektywy Niny, więc musi taki być. Chciałam wam przekazać nieco faktów z jej przeszłości i jak widać trudnego dzieciństwa, ale również jej silne więzi z bratem i kuzynem. 

Mam nadzieję, że wam się spodoba. 

Dziękuję wam za komentarze i zachęcam do oddawania głosów w ankiecie. 

Co, do rozdziałów to następny w niedzielę i chyba przy tej niedzieli zostaniemy... 

Soo, see ya!! ;**   

1. Words

Włącz

Freya

Siedziałam oparta o szafkę w szkole i czytałam podręcznik od biologii w celu przygotowania się do kartkówki, która miała odbyć się za godzinę.

Mama znów zadręczała mnie wyborem uczelni mieszczącej się w naszym mieście, mimo iż ja miałam w planach pójść na Yale. Powoli wariowałam z moją rodzicielką, a tata znów wyjechał, dlatego byłam na nią skazana. Czasem wydawało mi się, że chce przeżyć za mnie młodość. Ciągła kontrola, zakaz wychodzenia na imprezy z przyjaciółkami, zero chłopców, randek tylko nauka, która powoli wychodziła mi nosem.

Lubiłam się uczyć jakkolwiek dziwnie to brzmi. Zawsze byłam chętna do zdobywania wiedzy oraz nowych doświadczeń, poznawania nowych ludzi, jednakże moja matka doprowadzała mnie do szału i białej gorączki. Na całe szczęście nie zabrała mi komórki, dzięki czemu jestem, chociaż w malutkim stopniu normalną nastolatką.

Podniosłam głowę z nad książki. Poprawiłam okulary oraz odgarnęłam włosy do tyłu, ponieważ wpadały mi do oczu. Zlustrowałam wzrokiem cały hol. Korytarz był wypełniony uczniami.

W naszej szkole – prawdopodobnie tak jak w każdej – był podział na grupy społeczne. Złotą zasadą było trzymanie się swoich i zakaz wychylania się, ponieważ to groziło jedynie chaosem, którego każdy chciał uniknąć. Takim oto sposobem każdy sportowiec trzymał ze sportowcem, kujon z kujonem lub po prostu punk z punkiem. Moje piwne oczy zatrzymały się na chłopaku, który od dawna cholernie mi się podoba, jednakże od czasu naszej ostatniej rozmowy minęły trzy lata. Zamieniliśmy może z dwa zdania i to w dodatku na lekcji chemii, ponieważ mieliśmy pracę w grupach.

Luke stał w grupce razem ze swoim przyjacielem Ashtonem, Jake’ m oraz resztą sportowców. Był idealny nawet w tym stroju koszykarskim, mimo iż wolałam go w czarnych obcisłych i podartych rurkach oraz luźnym T-shircie. Blond włosy miał jak zwykle ułożone ku górze za pomocą żelu.    

Osiemnastolatek słuchał swoich kumpli, jednak całkowitą uwagę poświęcał na zabawie kolczykiem w wardze. Czasem miałam ochotę sama go delikatnie zagryźć lub poczochrać i tym samym zniszczyć jego fryzurę, ale było to niemożliwe, ponieważ byliśmy z dwóch innych światów, a jedynym, co nas łączyło była wspólna ławka na chemii, którą przydzielił nam pan Wilson.

Nagle główne drzwi się otworzyły, a weszła przez nie niska brunetka w towarzystwie dwóch mulatów. Dziewczyna była naprawę ładna i biła od niej pewność siebie. Jej długie falowane włosy opadały kaskadami na ramiona oraz plecy. Miała na sobie obcisłe czarne rurki, kozaczki pod kolor spodni oraz skórzanej kurtki i białą koszulkę z napisem Game. Nastolatka doskonale wiedziała, że jest śliczna, a każdy chłopak obecny dziś w szkole pożera ją wzrokiem łącznie z Hemmingsem. Jej dwaj towarzysze byli tego samego wzrostu. Oboje mieli brązowe oczy, ciemne ubrania, a rzeczą, która ich różniły były włosy, ponieważ jeden miał blond pasemka oraz pulchniejszą twarz – ten drugi wyglądał jak szkielet. Cała trójka nieznajomych prezentowała się jak istoty pozaziemskie. Kusili. Wiedzieli, jakie wywołują odczucia u innych. Byli niczym demony – nieprzyzwoicie piękni, tajemniczy oraz otoczeni osłonką niebezpieczeństwa, jednak nie można było im się nie oprzeć.

-Sory, gdzie jest gabinet dyra? – zapytał męskim oraz cholernie seksownym głosem ten chłopak z czystymi kruczoczarnymi włosami. Złapał za bark najbardziej puszczalską laskę w szkole, jaką była Stacy. Na ustach blondynki od razu zagościł szeroki uśmiech, jednak szybko znikł, gdy mulat go nie odwzajemnił. –Gdzie ten pierdolony sekretariat, do chuja?! – wrzasnął, a jego ton nienawiści oraz groźby obijał się echem po najmniejszych zakątkach szkoły.

-Pan Martin? – zza zakrętu wyszedł pan Justin Wilson, który oprócz bycia nauczycielem chemii zarządzał również szkołą.

-Zayn – wzruszył ramionami i oblizał górną wargę. Wyglądał jak model z okładki jakiegoś magazynu dla sławnych i bogatych. Nie, on był po prostu zbyt piękny i powoli zaczęłam się zastanawiać czy aby na pewno jest prawdziwy. –Pogadajmy u ciebie w gabinecie. – Wyminął czterdziestopięciolatka, a jego rodzeństwo ruszyło za nim.

-Tak, porozmawiajmy – odchrząknął zdezorientowany mężczyzna i podążył za nimi. Woah, są tacy dostojni.

Podniosłam swoje cztery litery i ustawiłam się do pionu. Wprowadziłam szyfr, aby otworzyć niebieską szafkę z numerem sto dwadzieścia i szarpnęłam za drzwiczki. Wyjęłam ze środka książkę od angielskiego oraz lekturę, które włożyłam do starego plecaka.

-Cześć, Freya – usłyszałam za plecami przemiły ton jednej z moich dwóch przyjaciółek, dlatego odwróciłam się i przytuliłam na powitanie Beth.

 Elizabeth była znacznie niższą ode mnie blondynką o delikatnie falowanych włosach oraz błękitnych oczach. Na samym czubku głowy miała czerwoną wełnianą czapkę, która była jej znakiem rozpoznawczym, tak jak obwisłe swetry, – ale tylko zimą, ponieważ latem nosiła cholernie obcisłe bluzeczki, które podkreślały jej idealną sylwetkę. Po za tą całą urodą była również jedną z najmilszych osób w całej miejscowości.

-Heej, ślicznotko – zaraz za Carter pojawił się Liam, który objął ją w pasie i ucałował leciutko zaróżowiony policzek. –Jenkins – posłał w moim kierunku coś na kształt uśmiechu, jednak bardziej przypominał on grymas niestrawności. Nie przepadaliśmy za sobą może, dlatego że kiedyś podsłuchał moją rozmowę z Beth, w której mówiłam, iż podoba mi się Luke, a ten palant wszystko mu powiedział. Od tego momentu nienawidzę go oraz staram się unikać jak ognia, jednak jest to bardzo trudne z racji tego, że ten dupek spotyka się z moją przyjaciółką.

-Siemka ludzie -jako ostatnia dołączyła do nas Jessica, która cmoknęła nas w policzki, a Dunbara przytuliła. Tak, dziwnym trafem to jej cholerny najlepszy przyjaciel.

To takie popieprzone.

W oczy rzuciła mi się znów ta Niesamowita Trójka. Brunetka i chłopak w pasemkach szli ze spuszczonymi głowami za mulatem, który wydawał się być naprawdę wściekły.

-Macie chodzić na te pierdolone lekcje, bo inaczej koniec z graniem, jarzycie?! – oboje niezadowoleni pokiwali pionowo głowami. –Nie świrujcie w budzie, bo nie będę latał to tego frajera na dywanik za waszą głupotę.

-Wyluzuj stary, jesteśmy dorośli – odparł z rozbawieniem nastolatek. –Po za tym jesteśmy w jednej klasie, co złego mogłoby się stać? – wzruszył ramionami. Był totalnym przeciwieństwem swojego brata. Podczas gdy Zayn zachowywał się jak niebezpieczny bandzior, on był wyluzowany, beztroski oraz wesoły.

-Co zrobiłeś ostatnio? – skrzyżował ramiona na umięśnionym torsie, który był uwydatniony dzięki obcisłej koszulce w kolorze czarnym. Chciałabym go dotknąć, ale boję się, że mogłabym stracić palce. Zresztą… taki facet na pewno jest już zajęty. –Powiedz – chłopak spuścił głowę. –No mów kurwa, co odjebałeś – wycedził przez zaciśnięte zęby.

-Po chuj drążysz temat, huh? – żachnął. –Myślisz, że nam nie jest ciężko? Nie tylko ty masz trudny okres. Ja straciłem rodziców, a twoja siostra przechodziła przez piekło, kiedy ty włóczyłeś się zamiast jej pomóc. Teraz okazujesz nam wielką łaskę, bo możemy mieszkać z tobą, zamiast w domu dziecka, albo u dziadka. Jesteś pojebanym… - brunetka trąciła go łokciem w brzuch, na co skrzywił się. –Co jest, Niunia?

-Ta laska nas podsłuchuje – kiwnęła w moim kierunku. –Czyta z ruchu warg, dlatego zamknij się Calum zanim powiesz rzeczy, które odbiją się na nas wszystkich – wzrok całej trójki powędrował na mnie, dlatego speszona odwróciłam wzrok.

-Idę na lekcje– mruknęłam i szybkim krokiem poszłam w stronę klasy od literatury. Wbiegłam do sali, a później zajęłam swoją ławkę oraz rozpakowałam się. Cholera, dlaczego nie mogłam się powstrzymać i odpuścić sobie tym razem? Jestem beznadziejna.

Po pomieszczeniu rozniósł się dźwięk dzwonka, informujący o rozpoczęciu zajęć. Pracownia zaczęła wypełniać się uczniami, a na samym końcu weszła nauczycielka oraz dwójka nowych uczniów.

-Dzień dobry, klaso – przywitała się czterdziestoletnia panna Grey. –Przywitajcie proszę, dwójkę nowych uczniów: Calum Hood oraz Nina Martin  – dziewczyna zarzuciła włosami i uśmiechnęła się delikatnie, a zarazem triumfalnie. Między nastolatkami zaczęły się rozmowy – dziewczyny zachwycały się urodą Caluma, a chłopcy Niny.

-Heej, laleczko siadaj ze mną! – zawołał Luke, a mnie serce przyśpieszyło pracy.

-Stary, przecież ja siedzę z tobą – oburzył się Irwin.

-Znajdź sobie inne miejsce, ja chcę poznać bliżej Ninę– uśmiechnął się do niej zbereźnie, na co brunetka zagryzła dolną wargę.

-Chodź, Caluś – złapała pod ramię Hooda i pociągnęła do jedynej wolnej ławki, która była… za mną. Jasna cholera, mam nadzieję, że nie będą źli za moje wścibstwo.

Cały czas siedziałam jak na szpilkach, podczas gdy nauczycielka sprawdzała obecność, a później, kiedy odpytywała z treści lektury.

-Ej – nagle poczułam dźgnięcie. Wzdrygnęłam się, jednak nie odwróciłam się. Chyba zbyt się bałam, tego, co Martin może mi powiedzieć. Przecież mogła mieć wyrzuty, że ich podsłuchałam i równie dobrze mogła zrobić mi teraz awanturę. –Ej – ponagliła, ale znów nie zareagowałam jak przez kolejne pięć razy później.

-Laska, odwróć się. Jest sprawa – warknął mulat, a ja powoli na nich spojrzałam. Byli śmiertelnie poważni, a mnie krew zaczęła szybciej krążyć ze strachu. Jego wzrok był przeszywający.

-Masz długopis? Zapomniałam swojego, a Caluś ma tylko jeden – wzruszyła niewinnie ramionami. Obok ich ławki przykucnął Hemmings, który między palcami obracał ołówek. –Och, już nie ważne –zabrała od blondyna pisak. –Dzięki.

-Jestem Luke, ale ty możesz mówić moje marzenie– uśmiechnął się do niej prześlicznie, a ona włożyła mazak do ust i trzymała między zębami.

-Zostanę przy Luke, jeszcze raz dzięki za długopis.

Co z nią jest nie tak?! Taki przystojniak z nią flirtuje, a ona… tak po prostu go spławia! Czy ta cała Nina jest normalna?!

-Lucas, usiądź w ławce – rozkazała panna Grey, dlatego Hemmo głośno westchnął i wrócił do swojego biurka. –Może podzielisz się z nami twoim zdaniem na temat lektury, Lucas? Przeczytałeś ją w ogóle?

-Tak  – wykrzywił się w głupkowatym uśmieszku. –Romeo i Julia. Ta książka wywołała we mnie naprawdę wiele emocji. Było tak wiele uczuć – miłość, konflikty… mało co się nie zrzygałem czytając tą szmirę. Szekspir musiał mieć niezłą fazę, pisząc to gówno. Straciłem świadomość, o co w tym wszystkim chodzi już na trzeciej stronie, dlatego obejrzałem film. Tsa, on też był do dupy – wzruszył ramionami. –Z całym szacunkiem, pani profesor, ale to tania szmira, na której ten psychol zyskał sławę… starałem się – zrobił minkę zbitego kundelka i nauczycielka wpisała mu trójkę, ponieważ jako jedyny z klasy wyraził swoją prawdziwą opinię na temat książki.

Luke był jedną z najbardziej szczerych osób w szkole i od razu mówił, co go wkurzało. Często był wredny, bezczelny oraz arogancki, ale później robił te swoje niewinne minki i każdy mu wybaczał. Hemmings był takim czarodziejem, ponieważ każdego potrafił sobie owinąć wokół palca. Zresztą… każdy może to potwierdzić, a już w szczególności większość dziewczyn z miasta, które mu uległy i wskoczyły do łóżka.

Blondyn całą lekcję siedział bokiem lustrując ławkę Niny i Caluma. Nie wiem, co robili, ponieważ nie chciałam się znów wygłupić. Jeśli znowu przyłapali mnie na takiej samej akcji prawdopodobnie nie skończyłoby się to dobrze. Całe czterdzieści pięć minut przesiedziałam gapiąc się na panią profesor, jednak nie miałam pojęcia, o czym opowiadała, bo nie potrafiłam się skupić. Myślami byłam przy Luke’ u i Ninie, którą zapewne chciał zaliczyć z racji tego, że dała mu kosza. Hemmo jej tak łatwo nie odpuści, prędzej czy później Martin ulegnie jak każda.

Byłam naprawdę szczęśliwa, kiedy zadzwonił dzwonek. Wybiegłam z sali i wbiegłam schodami na pierwsze piętro, gdzie mieściła się pracownia biologiczna. Usiadłam na obudowie kaloryfera, po czym wyjęłam książkę i znów zaczęłam powtarzać materiał. Obok mnie przysiadł wysoki, chudy brunet o brązowych oczach oraz potarganych włosach. Miał na sobie szeroką bluzę, a w uszach słuchawki, ale mimo to nadal było słychać głośne rytmy Eminem’ a. Scott usiadł po turecku i studiował książkę z tego samego przedmiotu, co ja. Dziwnie było patrzeć na McCall’ a samego, zawsze był otoczony swoimi kumplami z drużyny, ale od czasu, kiedy w drugiej klasie jego ojciec ujawnił się, że jest gejem – wszyscy „przyjaciele” od niego się odwrócili. Osiemnastolatek stracił sens życia, a uśmiech znikł z jego twarzy. Ludzie mówią, że zaczął ćpać, palić i brać jakieś cholerstwo, ponieważ niknął w oczach. Kiedyś zdrowy, umięśniony sportowiec, a teraz… jest cherlawym kościotrupem chodzącym jak w transie, oddychającym z przymusu i nierozmawiającym z nikim. To było naprawdę smutne.

-Yo, Jenkins – klepnął mnie w ramię ten cholerny pacan Liam. –Daj mi ściągać na sprawdzianie – usiadł obok i zabrał mi podręcznik, który przekartkował, a później wrzucił do kosza na śmieci jakby to była głupia piłka koszykowa. –O i jeszcze jedno – mruknął od niechcenia. –Co nie wyskoczysz w piątek z jakąś nocką, bo z Beth i Jess idziemy na imprezę do Irwina. Nie waż się niszczyć mi planów, bo pożałujesz– wycedził przez zaciśnięte zęby, a później zadowolony z siebie odszedł. Widziałam, że kątem oka Scott wszystko uważnie obserwował.

-Co? – kiwnęłam w jego kierunku, na co zrezygnowany pokiwał głową na boki i wrócił do swojego poprzedniego zajęcia. Zrobiło mi się wstyd. Nie chciałam go tak chłodno potraktować, na co dzień jestem miła, ale ten dzień…

Powoli traciłam sens życia i resztki uśmiechu, a sam fakt, że ten posrany Dunbar się do mnie przyczepił był wprost dołujący. Miałam już dość ciągłego pisania jego sprawdzianów oraz gróźb, które kierował pod moim adresem. Sądził, że obracam Beth przeciwko niemu zupełnie jak Jessicę, jednak był to jakiś nonsens! Nigdy nie zrobiłabym tego mojej przyjaciółce! Nie rozbiłabym związku Carter, bo pomimo tego jak wielkim kretynem był Liam to uszczęśliwiał Elizabeth, a mnie zależało na jej szczęściu.

Westchnęłam głośno, a później podeszłam do pojemnika i wyjęłam z niego lekturę, delikatnie czyszcząc ją dłonią po grzbiecie. Cholerny Liam! Po dzwonku weszłam za McCall’ em do klasy i zajęłam swoje stałe miejsce, które przeważnie dzieliłam ze Scottem, jednakże podczas jakichkolwiek sprawdzianów lub kartkówek krzesło obok zajmował ciemny blondyn.

-Gotowa? – przytaknęłam na to retoryczne pytanie, które wypłynęło z ust Dunbara. Przecież zawsze byłam na każdy przedmiot przygotowana, może z wyjątkiem wychowania fizycznego, ponieważ byłam z niego słaba. Wolałam biegać niż uczestniczyć w grach zespołowych jak siatkówka czy koszykówka, nienawidziłam również gimnastyki, co było jedynie przyczyną nieidealnego ciała oraz braku koordynacji.

Po odczytaniu obecności, pan Green rozdał sprawdziany, a ja od razu zabrałam się za pisanie odpowiedzi na arkuszu Liama, który ozdabiał moją kartkę jakimiś głupimi rysuneczkami ludzików oraz czaszek. W ciągu dwudziestu minut skończyłam pisać ostatnią odpowiedź, a następnie podmieniłam nasze kartki i zaczęłam wreszcie robić swój test. Skończyłam pięć minut przed dzwonkiem. Może to było niewolnictwo, ale jedynym plusem tej całej „pomocy” temu czubkowi było to, że coraz szybciej rozwiązywałam dwa egzaminy w ciągu lekcji i kończyłam szybciej. Kątem oka zerknęłam na osiemnastolatka obok mnie, który tym razem kreślił po swojej pracy. Przed dzwonkiem każdy uniósł kartkę w górę, a nauczyciel je zebrał i dopiero później mogliśmy opuścić klasę.

Poszłam do toalety i stanęłam przed lustrem. Dokładnie się sobie przyjrzałam. Byłam totalnie zwyczajna oraz nie wyróżniałam się niczym szczególnym z tłumu. Miałam jasnobrązowe włosy jak większość dziewczyn w Tybee Island, piwne oczy i byłam nieproporcjonalna.

Odkręciłam zawór, poczym umyłam dłonie. Zakręciłam kurek i urwałam kawałek papierowego ręcznika, aby pozbyć się wilgoci. Podskoczyłam z przerażenia, gdy usłyszałam huk dochodzący z jednej z kabin. Zaniepokojona hałasem podeszłam do drzwi i zapukałam. Kiedy nie otrzymałam odzewu, niepewnie pchnęłam wejście. Zamarłam. W kącie pod ścianą pomiędzy toaletą, a murem oddzielającym ubikację od siebie leżała nieprzytomna Nina.

-Hej, obudź się – powiedziałam, starając się, aby mój głos nie zadrżał. Martin jednak mi nie odpowiedziała, dlatego pochyliłam się nad nią i potrząsnęłam nią. –Nina! – podniosłam głos, a kilka dłuższych sekund później brunetka otworzyła oczy, a na jej ustach pojawił się szeroki uśmiech ukojenia. Wyglądała jakby właśnie zaliczyła naprawdę dobry seks, ale w sumie, co ja tam mogłam wiedzieć, skoro jestem dziewicą.

-Mhm – wymruczała, masując lewą dłonią głowę.

-Wszystko w porządku? – zapytałam, podając jej rękę, którą ujęła i ustawiła się do pionu. Jej długie ciemne włosy były rozkosmane, ale nadal wyglądały idealnie.

-Tak, jest świetnie – głos nastolatki był naprawdę miły dla ucha, kiedy nie szeptała. Był taki łagodny, uwodzicielski oraz przyjemny. –Mogę mieć dla ciebie prośbę? – niepewnie przytaknęłam. W sumie, czego ona ode mnie mogła oczekiwać? –Nie mów nikomu, co tutaj widziałaś – i wszystko jasne.

-Nie powinnaś była brać narkotyków w szkole – oznajmiłam pewnym siebie głosem, idąc w stronę umywalki, gdzie w pośpiechu rzuciłam plecak. Po chwili usłyszałam donośny śmiech Martin.

-Ja nie biorę dragów.

-Więc, co to było? – odwróciłam się oburzona, krzyżując ręce na piersi.

-Gra - wzruszyła ramionami, a później wyminęła mnie i wyszła z toalety. Zmarszczyłam brwi. Jaka znowu Gra? Co ta dziewczyna wymyśla?!

Zadzwonił dzwonek, a ja pobiegłam w stronę klasy od chemii, ponieważ właśnie tam mieliśmy zajęcia. Szybko usiadłam w ławce obok Hemmingsa.

-Jenkins – wzdrygnęłam się, gdy poczułam oddech blondyna na szyi. Niepewnie na niego spojrzałam, a na jego ustach pojawił się chytry uśmieszek. –Mogłabyś się przesiąść? Chciałbym siedzieć z Niną – zrobił te swoje smutne oczka, dlatego nie chcąc go zawieść wstałam i usiadłam obok Irwina, który znacznie się skrzywił.

-Witam klaso – powiedział wchodząc do pracowni dyrektor. Nauczyciel w pośpiechu ubrał biały kitel na swój garnitur, a później chciał zacząć sprawdzać frekwencję, jednakże przeszkodzili mu w tym Calum i Martin. Przyjaciele zaczęli rozglądać się po sali w celu znalezienia wolnej ławki, ale takowej nigdzie nie było.

-Gdzie mamy usiąść? – kiwnął głową w kierunku Justina, Hood.

-Freya zajmij swoje miejsce, a ty Nino usiądź z Ashtonem. Calum ty będziesz od dziś dzielił ławkę z Alexą – wskazał dłonią na niską brunetkę z brązowymi oczami.

-Jenkins, zmiataj – mruknął Ash. –Ale powiedz Hemmingsowi, że ta nowa będzie moja – przeczesał swoje bujne włosy, na co wywróciłam oczami i wróciłam do ławki, gdzie zwykłam siedzieć od pierwszej klasy liceum. Martin wymieniła z Irwinem szeroki uśmiech, a później osiemnastolatek ją przytulił. Poczułam kopnięcie pod ławką, dlatego spojrzałam na blondyna, który zaciskał szczękę.

-Powiedział, że Nina będzie jego.

-Co?! – wrzasnął, mordując mnie wzrokiem.

-Ashton. Kazał ci przekazać, że chce Ninę dla siebie – uniósł brwi, a chwilę później na jego wargi wkradł się szeroki uśmiech.

-Po moim trupie – wycedził przez zaciśnięte zęby.  –Pomóż mi ją zdobyć – kiwnął w moim kierunku.

-Żartujesz sobie, Luke? – mam pomagać chłopakowi, w którym jestem zakochana od pierwszej klasy w zdobyciu panienki?! To jakiś wkręt?!

-Nie, dlaczego? – nagle spoważniał. –Freya, zrób do dla mnie – jego dłoń spoczęła na moim udzie, dlatego od razu spojrzałam na owe miejsce. Wzdłuż mojego kręgosłupa przebiegł przyjemny dreszcz spowodowany jego dotykiem. –Free… – przeciągnął moje imię, a ja podekscytowana przytaknęłam. Jego ręka była taka silna. –Mów mi o niej wszystko, Jenkins – wymruczał do mojego ucha, przesuwając swoje palce bliżej mojego krocza. To było takie podniecające…

-Panie Hemmings – osiemnastolatek zatrzymał swoją wędrówkę i spojrzał nonszalancko na belfra. –Co pan robi pod tą ławką?

-Trzepie kapucyna – na słowa Irwina cała klasa zaniosła się śmiechem łącznie z Niną.

-Stul pysk, Irwie – wycedził przez zaciśnięte zęby, a jego paznokcie wbiły się w moją pachwinę, na co syknęłam. Nie sprawiło mi to jednak bólu, a przyjemność. Boże… -A co miałbym robić, palcówkę Jenkins? – Wzruszył ramionami. Policzki zaczęły mnie piec, dlatego spuściłam głowę, aby nikt nie zauważył wypieków.

-Skup się na lekcji, Luke – niebieskooki przytaknął, ale jego dłoń dalej znajdowała się w tym samym miejscu.

-Chcę ją tylko zaliczyć, Free – wymruczał do mojego ucha. Gdy jego palec wskazujący musnął moje łono, gwałtownie ścisnęłam nogi, łapiąc jego rękę w pułapkę.

-Nie interesuje mnie, co chcesz z nią robić, Luke – powiedziałam patrząc na tablicę.

-Twoje ciało mówi coś innego, wiem, że mnie pragniesz jak każda laska w szkole, dlatego obiecuję, że się z tobą prześpię przed końcem roku szkolnego – spojrzałam na niego ze zmarszczonymi brwiami. Do czego on dążył? W jakim celu mi to mówił? –Chcę zaliczyć każdą dziewczynę w szkole. Wiesz jak to mówią, Free… najpierw obowiązki, później przyjemności – jego zwinne palce znów dotknęły mojego krocza.

-Lucas – mruknęłam, łapiąc za jego kończynę.

-Wiem, wiem, kochanie. To jeszcze nie nasz czas – wyrwał swoją prawą rękę i ułożył na blacie. Przez resztę zajęć nie odezwał się do mnie ani słowem i nie dotknął. Za to uważnie przyglądał się swojemu przyjacielowi oraz Ninie, którzy szeptali między sobą w najlepsze. Gdyby ktoś obcy ich teraz zobaczył mógłby uznać, że znają się od lat, a nie od parunastu minut. Na dzisiejszej lekcji nie mieliśmy jakiegoś super ważnego tematu, ponieważ pan Wilson, jak co roku omawiał regulamin pracowni.

Po chemii mieliśmy przerwę obiadową, którą spędziłam w obecności Beth, Jessie oraz tego idioty Liama, który jako jedyny z drużyny siedział oddzielnie ze względu na swoją dziewczynę. Luke dyskutował z Ashtonem, gdyż obok niego akurat nie było Niny.

Rozejrzałam się po stołówce w celu znalezienia nastolatki, ale nigdzie jej nie było zupełnie jak Caluma. Jednak nie miałam teraz głowy do zastanawiania się gdzie mogą być, bo mój umysł był zaprzątany przez Hemmingsa i jego obietnicę.

-Ziemia do Freyi –pstryknęła mi przed nosem radosna Beth. –Co sądzisz? – potrząsnęłam głową w celu ogarnięcia się, jednak nic to nie dało. Nadal nie wiedziałam, o czym rozmawiali.

-Zostaw ją, skarbie. Nie widzisz, że znowu zagapiła się na Hemmingsa? – zapytał kąśliwie, Dunbar, a ja ze wściekłości zacisnęłam dłonie w pięści. Moje paznokcie wbiły się w skórę odrobinę mnie uspokajając.

-Przestań, Liam – warknęła Miller. –To już nie jest śmieszne, że cały czas drwisz z Freyi. Beth pytała, czy idziesz z nami na imprezę do Ashtona – spojrzałam na ciemnego blondyna, który pokiwał przecząco głową z groźnym wyrazem twarzy.

-Nie, muszę napisać referat na angielski – wzruszyłam nieśmiało lewym barkiem i założyłam niesforne pasmo włosów za prawe ucho.

Po obiedzie, dwóch godzinach wychowania fizycznego oraz matematyce, wreszcie wróciłam do domu, gdzie czekała moja zaborcza mama z tym samym pytaniem, co zawsze: „Jak w szkole?”. Miałam dość tej rutyny. Bardzo chciałabym pójść na domówkę u Irwina, ale nie mogłam z trzech istotnych powodów: Po pierwsze moja mama, po drugie nie zostałam zaproszona, a po trzecie i ostatnie Liam, który mi groził. Szybko zjadłam spaghetti, po czym pobiegłam do swojego pokoju.

Moja sypialnia nie była duża, ale cholernie przytulna. Dominował tu kolor ciemnozielony, którym pokryte były ściany oraz zasłony. Podłoga wyłożona została ciemnymi panelami i miałam duże okno balkonowe, które prowadziło na taras. Przed szybą stało biurko, na którym leżał laptop oraz książki, a na środku pod ścianą ustawione zostało duże dwuosobowe łóżko idealnie zaścielone w szarą pościel. W moim azylu było też dwoje dodatkowych drzwi, które prowadziły do łazienki oraz garderoby.

Od razu zabrałam się do pisania wypracowania na temat nieszczęśliwej miłości Romea i Julii, co zajęło mi jakieś półtora godziny. Pouczyłam się jeszcze z francuskiego, historii oraz ekonomii, a później zalogowałam się na Facebooka, gdzie miałam dwa zaproszenia do grona znajomych: Niny Martin oraz Caluma Hooda; zaczepki od Beth i Jess; oraz powiadomienie, że Luke nawiązał znajomość z Niną. Postanowiłam trochę się o niej dowiedzieć, dlatego kliknęłam w informacje.

Brunetka miała siedemnaście lat. Ten cały Zayn był jej starszym bratem, a Calum kuzynem. Przeprowadziła się na Tybee Island z Salinas w Californii i pracowała, jako wolontariuszka w domu opieki.

Dziewczyna wydawała się być naprawdę miła, ale po tej akcji w ubikacji sama nie wiem, co o niej myśleć. Chociaż w sumie…, Co myśleć o tej całej jej Grze. Na pewno zażywała środki odurzające. Ale dlaczego tak idealna nastolatka miałaby to robić? Jaki mogłaby mieć powód?

Myśli związane z tajemniczą Niną, Calumem, Zaynem oraz dziwnym zachowaniem Luke’ a nie chciały mnie już dziś opuścić, dlatego zmuszona byłam o nich kontemplować. I nawet zagłuszenie ich muzyką nie pomogło. 

_________________________________

Ufff... pierwszy rozdział za mną i muszę przyznać - ze skromnością xdd - że wyszedł mi lepszy niż się spodziewałam. 

Poznaliście już w maleńkim stopniu jedną z bohaterek, ale niestety z poznaniem Niny oraz reszty będziecie musieli zaczekać do  2.01.16r. przykro mi, ale muszę ogarnąć trochę spraw przed końcem roku... pozałatwiać priorytety, no wiecie... 

Wracając do rozdziału, byłabym wam cholernie wdzięczna, gdybyście polecili to ff na swoich blogach, znojomym, którzy się interesują taką tematyką lub fankom 5SOS, które lubią takie historie czytać.

Korzystając z okazji chciałabym wam złożyć serdeczne życzenia z okazji świąt i szczęśliwego Nowego Roku, żeby był lepszy niż ten i wgl, żeby spełniły się wasze postanowienia i marzenia, i wszystko inne...

Sooo, see ya ;**